نُه ده ساله بودم، توی کوچه با بچه‌های همسایه بازی می‌کردیم. درست یادم نیست، شاید قایم‌موشک بود. یادمه دویدم طرف بن‌بست کوتاه و دنجی که وسط کوچه بود. وسط بن‌بست یه دختر و پسر مثلا نوزده بیست‌ساله، روبروی هم سر پنجه پا وایستاده بودن و خم شده بودن طرف همدیگه. لباشون رسید به هم و من رسیدم سر بن‌بست. من احتمالا از صحنه غیرمنتظره‌ای که دیده بودم میخکوب شدم و اونا از صدای پا. سریع از هم جدا شدن و با یه ترکیبی از هیجان و خجالت و ترس، روشون رو برگردوندن و زدن زیر خنده. من هم با همون سرعتی که رسیده بودم چرخیدم و دوباره از بن‌بست دور شدم. کل ماجرا چند ثانیه بیشتر طول نکشید ولی لابد بعدش هر وقت یاد اون روز افتادن یه فحشی هم به من دادن.

[نظری نیست] اينو آیدین در ساعت 12:41 نوشت.

روز دوم یا سومی بود که اومده بودیم اینجا که باهاش آشنا شدیم. استاد نسبتا تازه‌کاری که چهار پنج سال از ما بزرگ‌تر‌ بود. یادمه توی اون دو ساعت شام، از آستریکس و دانلدداک تا انواع نون، از موسیقی تا فیلم، از زبون‌های مختلف تا غذا و آشپزی حرف زدیم، انگار موضوعی نبود که درباره‌اش کنجکاو نباشه. از دوست دختر جدید اسپانیاییش گفت و پیشرفت خودش تو یاد گرفتن زبون اسپانیایی. نه فکرشو می‌کردم که قراره توی عروسیش با همون دوست دختر، براشون «ایرانی» برقصم. نه فکرشو می‌کردم که یه روزی مثل امروز قراره تو یکی از ردیفای عقب کلیسا مشغول گوش کردن سرود باشم و اون جلوی سالن توی تابوت خوابیده باشه. هنوز انگار همه چیز غیرواقعیه.

[نظری نیست] اينو آیدین در ساعت 19:13 نوشت.

چند هفته پیش شد پونزده سال. روزی که اومدیم فکر می‌کردیم چند سال تجربه جمع می‌کنیم و برمی‌گردیم، مملکت هم تا دو سه سال دیگه دوباره برمی‌گرده به روال عادی. کجا فکرشو می‌کردیم که سرنوشتمون می‌افته دست پست‌فطرت‌ترین‌های روزگار که اساساً سرنوشت ما هیچ جایی توی برنامه‌هاشون نداره.

[نظری نیست] اينو آیدین در ساعت 9:25 نوشت.

The grass was greener
The light was brighter
With friends surrounded
The nights of wonder…

[نظری نیست] اينو آیدین در ساعت 15:10 نوشت.