حدود سال ۷۵، یه روز صبح تو راه اداره یه ماشین گشت پلیس جلوشو گرفته بود و کیفشو گشته بود. گفته بود قیافه‌ات مشکوکه و بالاخره یه چیزی ازت پیدا می‌کنم. بعدم سوارش کرده بودن و برده بودن کلانتری میدون نیلوفر. بعد از سوال و جواب و چیزی پیدا نکردن گفته بودن همینجا رو به دیوار وایستا تا صدات کنیم. گوشه کلانتری رو به دیوار، قاطی یه گروه در هم مجرم و بی‌گناه وایستاده بود تا ساعت هفت شب که بهش گفته بودن کاری نداریم می‌تونی بری. موبایل که نبود، از تلفن عمومی کنار میدون زنگ زده بود که برن دنبالش. نمی‌دونم چرا ما هم نشستیم تو ماشین و با حسین رفتیم. پنج نفر آدم بودیم تو یه رنو ۵. وقتی رسیدیم کنار میدون نیلوفر منتظر بود، صندلی جلو رو خالی کردیم که سوار بشه. نشست، صورتشو گرفت تو دستش و تمام راه گریه کرد. دوست دارم بدونم موقعی که خبر کوبیدن کلانتری نیلوفر بهش رسیده به چی فکر می‌کرده. ولی دوست ندارم ازش بپرسم، مبادا یادش رفته باشه و دوباره یادش بندازم.

[نظری نیست] اينو آیدین در ساعت 15:54 نوشت.

مهندس قصهٔ ما همزمان با انقلاب فرهنگی و تصفیهٔ اساتید، لیسانسشو گرفته بود و تازه بچه‌دار شده بود که به عنوان تکنسین آزمایشگاه استخدام دانشگاه شد. به مرور خودشو اثبات کرد و زمان جنگ بورسیه اعزام به خارج گرفت و اوایل دههٔ هفتاد با مدرک دکترا برگشت. بچه‌اش بعداً از سهمیه هیئت علمی استفاده کرد، از بهترین دانشگاه لیسانس گرفت، با رزومهٔ مناسب پذیرش گرفت و تو آمریکا درس خوند و مشغول به کار شد. بچهٔ مهندس قصهٔ ما، امروز با تمام قوا مشغول توجیه و سفیدشویی هر افتضاحیه که آمریکا و اسرائیل توی هر جنگی به بار میارن.

[نظری نیست] اينو آیدین در ساعت 14:51 نوشت.

در آپارتمان رو باز کردم که برم بیرون. بوی سیگار توی راه‌پله پیچیده بود و یهو دلم عجیب تنگ شد. با خودم فکر کردم یعنی الآن کنار کدوم پنجره نشسته؟ پاشو انداخته روی پاش، سیگار لای انگشت و دست زیر چونه جمع شده تو خودش و به چی فکر می‌کنه؟ راهی هم ندارم که بهش زنگ بزنم و ازش خبر بگیرم.

[نظری نیست] اينو آیدین در ساعت 10:20 نوشت.

داستان آی‌کیوی بالای ایرانیا هم مثل ایرانی بودن همه مدیرای ناسا توهمه. واقعیت اینه که ملت ساده‌لوح و زودباوری هستیم. شعار ملی‌ ما باید همون «کره‌خر چرا نمی‌فهمی» باشه.

[نظری نیست] اينو آیدین در ساعت 9:26 نوشت.

شدیم قورباغه‌ای که آروم آروم پخته شد. حالا هم به تحریم و جنگ عادت کردیم هم کشته شدن چندهزار نفر تو خیابون، هم به نابود شدن زیرساخت شهری و کم‌کم بهداشتی و ضروریات بعدی. هر مرحله هم گفتیم طبیعیه، می‌خوان کمکمون کنن، دیگه از این بدتر که نمی‌شه. صد رحمت به قورباغه.

[نظری نیست] اينو آیدین در ساعت 11:07 نوشت.